Vidhura Nithi
చెట్టు విలువ తెలిసిన రోజు
రామాపురం అనే చిన్న గ్రామంలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి భార్య సీత, ఇద్దరు పిల్లలు. రామయ్యకు వ్యవసాయమే జీవనాధారం. పొలంలో పండిన పంటతోనే కుటుంబాన్ని పోషించుకునేవాడు. అతని ఇంటి ముందు ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టు చాలా పాతది. దాని కొమ్మలు ఇంటి పైకప్పును తాకేంతగా విస్తరించి ఉండేవి. వేసవిలో ఆ చెట్టు కింద చల్లని నీడ ఉండేది. ఉదయాన్నే పక్షులు వచ్చి కొమ్మలపై వాలేవి. మధ్యాహ్నం పొలాల్లో పనిచేసే రైతులు కొద్దిసేపు ఆ చెట్టు కింద కూర్చొని సేదతీరేవారు. పిల్లలు కూడా సాయంత్రం అక్కడే ఆడుకునేవారు.
అయితే రామయ్యకు మాత్రం ఆ చెట్టు అంటే పెద్దగా ఇష్టం ఉండేది కాదు. చెట్టు ఆకులు రాలిపడి ఇంటి ముందు చెత్తగా మారుతున్నాయని, కొమ్మలు పెరిగి ఇంటికి ఇబ్బంది కలిగిస్తున్నాయని అతను తరచూ భార్యతో చెప్పేవాడు. ఒకరోజు ఉదయం రామయ్య ఇంటి ముందు రాలిపోయిన ఆకులను చూస్తూ, “ఈ చెట్టును నరికేస్తే ఎంత బాగుంటుంది! ఇంటి ముందు ఖాళీ స్థలం వస్తుంది. ఆ స్థలంలో ఒక చిన్న గది కూడా కట్టుకోవచ్చు” అన్నాడు. సీత మాత్రం “అంత పెద్ద చెట్టు మన ఇంటి ముందు ఉండటం మన అదృష్టం. దాన్ని నరికేయడం మంచిది కాదు” అని చెప్పింది. కానీ రామయ్య ఆమె మాటలను పట్టించుకోలేదు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత గ్రామంలో ఎండలు తీవ్రంగా పెరిగాయి. మధ్యాహ్నం సమయంలో బయటకు రావాలంటేనే ప్రజలు భయపడే పరిస్థితి ఏర్పడింది. ఒకరోజు రామయ్య పొలంలో పని చేస్తూ ఎండకు బాగా అలసిపోయాడు. తల తిరుగుతున్నట్లుగా అనిపించడంతో ఇంటికి నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. ఇంటి ముందు ఉన్న మర్రిచెట్టు కనిపించగానే దాని నీడలో కూర్చున్నాడు. చల్లని గాలి అతని ముఖాన్ని తాకింది. కొద్దిసేపటికి అతని అలసట తగ్గింది. చెట్టు కొమ్మల మధ్య నుంచి వచ్చే గాలి అతనికి ఎంతో ఉపశమనాన్ని ఇచ్చింది. అప్పుడే రామయ్యకు ఆ చెట్టు తనకు ఎన్నో సంవత్సరాలుగా చేస్తున్న మేలు గుర్తుకు వచ్చింది.
చిన్నప్పుడు తాను కూడా ఇదే చెట్టు కింద ఆడుకున్న విషయాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు. పాఠశాల నుంచి వచ్చాక తన స్నేహితులతో కలిసి ఈ చెట్టు కింద కూర్చునేవాడు. తన తండ్రి కూడా పొలం నుంచి వచ్చి ఈ చెట్టు నీడలోనే విశ్రాంతి తీసుకునేవాడు. ఎన్నో వేసవులను, వానలను, చలికాలాలను ఆ చెట్టు చూసింది. తన కుటుంబానికి మాత్రమే కాదు, గ్రామంలోని ఎంతోమందికి అది నీడనిచ్చింది. పక్షులకు గూడు ఇచ్చింది. ప్రయాణికులకు విశ్రాంతి ఇచ్చింది. అయినా తాను దాన్ని కేవలం రాలిపోయే ఆకుల వల్ల ఇబ్బంది కలిగించే చెట్టుగా మాత్రమే చూశానని రామయ్యకు అర్థమైంది.
ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చిన రామయ్య చెట్టును నరికేందుకు పిలిచిన కూలీలను ఆపేశాడు. “ఈ చెట్టును ఎవరూ నరకకండి. ఇది మన ఇంటి ముందు ఉన్న చెట్టు మాత్రమే కాదు. మనందరికీ ఎన్నో సంవత్సరాలుగా నీడనిచ్చిన చెట్టు” అని చెప్పాడు. సీత అతని మాటలు విని సంతోషించింది. పిల్లలు కూడా ఆనందంతో చెట్టు చుట్టూ తిరిగారు.
నీడ నుంచి నేర్చుకున్న పాఠం
ఆ రోజు నుంచి రామయ్యలో చాలా మార్పు వచ్చింది. ఇంటి ముందు పడే ఆకులను చెత్తగా భావించకుండా వాటిని సేకరించి ఎరువుగా ఉపయోగించడం ప్రారంభించాడు. చెట్టు చుట్టూ చిన్న కంచె ఏర్పాటు చేశాడు. చెట్టుకు ఎవరూ హాని చేయకుండా పిల్లలకు కూడా చెప్పాడు. గ్రామంలోని ఇతర రైతులతో మాట్లాడి ఖాళీ ప్రదేశాల్లో మొక్కలు నాటాలని నిర్ణయించాడు. గ్రామంలోని పాఠశాల పిల్లలను కూడా ఈ కార్యక్రమంలో భాగస్వాములను చేశాడు.
కొంతకాలానికి రామాపురం గ్రామంలో పచ్చదనం పెరిగింది. రోడ్ల పక్కన చిన్న చిన్న మొక్కలు పెరగడం ప్రారంభించాయి. పాఠశాల ఆవరణలో కూడా ఎన్నో మొక్కలు నాటారు. ప్రతి మొక్కను ఒక విద్యార్థి బాధ్యతగా చూసుకునేవాడు. రామయ్య తరచూ పిల్లలతో మాట్లాడుతూ, “మొక్క నాటడం చిన్న పని అనిపించవచ్చు. కానీ అది పెరిగి పెద్ద చెట్టుగా మారినప్పుడు మనకే కాదు, మన తర్వాత వచ్చే తరాలకు కూడా నీడ, గాలి, పండ్లు, పక్షులకు ఆశ్రయం ఇస్తుంది” అని చెప్పేవాడు.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత రామయ్య ఇంటి ముందు ఉన్న పాత మర్రిచెట్టు మరింత పెద్దదైంది. దాని నీడలో గ్రామస్తులు సమావేశాలు పెట్టుకునేవారు. పాఠశాల పిల్లలు అక్కడ కూర్చొని పుస్తకాలు చదివేవారు. దారిలో వెళ్లే ప్రయాణికులు కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకునేవారు. ఒకప్పుడు నరికేయాలని అనుకున్న అదే చెట్టు ఇప్పుడు గ్రామానికి గుర్తుగా మారింది.
ఒకరోజు రామయ్య తన కొడుకుతో ఆ చెట్టు కింద కూర్చున్నాడు. కొడుకు “నాన్నా, మీరు ఒకప్పుడు ఈ చెట్టును నరికేయాలని అనుకున్నారట కదా?” అని అడిగాడు. రామయ్య నవ్వుతూ, “అవును. కానీ ఒకరోజు ఈ చెట్టు ఇచ్చిన నీడలో కూర్చున్నప్పుడు దాని విలువ నాకు తెలిసింది. మనకు ఉపయోగపడుతున్న వాటి విలువ అవి మన దగ్గర ఉన్నప్పుడే గుర్తించాలి. మనం కోల్పోయిన తర్వాత బాధపడటం వల్ల ప్రయోజనం ఉండదు” అని చెప్పాడు.
ఆ మాటలు విన్న కొడుకు చెట్టును ప్రేమగా చూశాడు. ఆ రోజు నుంచి అతను కూడా ప్రతి సంవత్సరం కొన్ని మొక్కలు నాటాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. రామయ్య జీవితంలో ఒక పెద్ద మార్పుకు కారణమైన ఆ చెట్టు, ఆ కుటుంబానికే కాదు మొత్తం గ్రామానికి ఒక మంచి పాఠాన్ని నేర్పింది. ప్రకృతి మనకు ఎన్నో ఇస్తుంది. కానీ దానికి ప్రతిఫలంగా మనం ఇచ్చేది చాలా తక్కువ. ఒక చెట్టును నాటడం అంటే కేవలం ఒక మొక్కను నేలలో పెట్టడం కాదు; భవిష్యత్ తరాలకు జీవం, నీడ, స్వచ్ఛమైన గాలి అందించే బాధ్యతను తీసుకోవడం.
ఈ కథ మనకు చెప్పే నీతి ఏమిటంటే, మనకు ఉపయోగపడే వస్తువులు, మనుషులు, ప్రకృతి విలువను అవి మన దగ్గర ఉన్నప్పుడే గుర్తించాలి. ముఖ్యంగా చెట్లు మన జీవితానికి ఎంతో అవసరం. ఈరోజు మనం నాటే ఒక చిన్న మొక్క రేపు ఎన్నో మందికి నీడనిస్తుంది. అందుకే చెట్లను కాపాడటం ప్రతి ఒక్కరి బాధ్యత. “ఈరోజు మనం నాటే ఒక చెట్టు… రేపటి తరానికి ఇచ్చే నీడ.”
