అమ్మ చెప్పిన అబద్ధం

రాము ఒక చిన్న గ్రామంలో నివసించే పదో తరగతి విద్యార్థి. అతని తండ్రి చిన్న రైతు. తల్లి లక్ష్మి ఇంటి పనులతో పాటు, పొలంలో భర్తకు సహాయం చేసేది.

వారి కుటుంబం పెద్దగా సౌకర్యవంతమైనది కాదు. అయినా రాము చదువులో చాలా తెలివైనవాడు. “నా కొడుకు బాగా చదివి మంచి ఉద్యోగం చేయాలి” అనేది లక్ష్మి ఆశ.

రాము ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేచి పాఠశాలకు వెళ్లేవాడు. తల్లి తయారు చేసిన అన్నం తిని, పాత సైకిల్‌పై పది కిలోమీటర్లు ప్రయాణించి స్కూల్‌కు చేరుకునేవాడు.

ఒకరోజు పాఠశాలలో ప్రధానోపాధ్యాయుడు ఒక ప్రకటన చేశాడు.

“జిల్లా స్థాయి ప్రతిభా పరీక్షలో మంచి మార్కులు సాధించిన విద్యార్థులకు ప్రత్యేకంగా పుస్తకాలు, స్కాలర్‌షిప్ ఇస్తారు. ఆసక్తి ఉన్నవారు రేపటిలోగా పేర్లు నమోదు చేసుకోండి.”

రాము వెంటనే తన పేరు నమోదు చేసుకున్నాడు.

ఆ రోజు నుంచి అతను మరింత కష్టపడి చదవడం ప్రారంభించాడు. రాత్రి అందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత కూడా పుస్తకం ముందు కూర్చునేవాడు.

అతన్ని చూసిన తల్లి ఎంతో సంతోషించేది.

“నువ్వు బాగా చదువు నాన్నా. నీ కల నెరవేరాలి” అని ప్రతిరోజూ చెప్పేది.

కొన్ని వారాల తర్వాత పరీక్ష వచ్చింది.

రాము ఎంతో నమ్మకంతో పరీక్ష రాశాడు.

కొద్ది రోజుల తర్వాత ఫలితాలు వచ్చాయి.

రాము జిల్లా స్థాయిలో మొదటి పది మంది విద్యార్థుల్లో ఒకడిగా నిలిచాడు.

పాఠశాలలో అతనికి అభినందనలు వెల్లువెత్తాయి. ఉపాధ్యాయులు ఎంతో సంతోషించారు.

“నీకు స్కాలర్‌షిప్‌తో పాటు మంచి పుస్తకాల సెట్ కూడా వస్తుంది” అని ప్రధానోపాధ్యాయుడు చెప్పారు.

రాము ఆనందంతో ఇంటికి పరుగెత్తాడు.

“అమ్మా! నేను మంచి మార్కులు సాధించాను. నాకు బహుమతి కూడా వస్తుంది!” అని ఉత్సాహంగా చెప్పాడు.

తల్లి కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు వచ్చాయి.

“నాకు తెలుసు నాన్నా. నువ్వు తప్పకుండా సాధిస్తావని నాకు నమ్మకం ఉంది” అంది.

అదే సమయంలో పాఠశాలలో మరో ప్రకటన వచ్చింది.

జిల్లా స్థాయిలో మొదటి మూడు స్థానాల్లో నిలిచిన విద్యార్థులకు నగరంలో జరిగే ప్రత్యేక కార్యక్రమంలో సన్మానం ఉంటుందని చెప్పారు.

రాము పేరు కూడా ఆ జాబితాలో ఉంది.

కానీ కార్యక్రమానికి వెళ్లడానికి ప్రయాణ ఖర్చు అవసరం.

రాము ఆ విషయం తల్లికి చెప్పాడు.

లక్ష్మి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

ఇంట్లో డబ్బు లేదు. ఆ నెల పంట కూడా సరిగ్గా పండలేదు. తండ్రి అప్పటికే అప్పు చేసి విత్తనాలు కొనుగోలు చేశాడు.

రాము తల్లి ముఖాన్ని చూసి,

“అమ్మా, డబ్బు లేకపోతే నేను వెళ్లను. పర్లేదు” అన్నాడు.

తల్లి వెంటనే,

“ఎందుకు వెళ్లవు? నీకు అవకాశం వచ్చింది కదా. తప్పకుండా వెళ్తావు” అంది.

మరుసటి రోజు రాము కార్యక్రమానికి వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు.

తల్లి అతని చేతిలో ప్రయాణ ఖర్చు పెట్టింది.

“ఇదిగో నాన్నా. జాగ్రత్తగా వెళ్లి రా.”

రాము డబ్బు తీసుకుని,

“అమ్మా, ఈ డబ్బు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?” అని అడిగాడు.

తల్లి నవ్వుతూ,

“నీ నాన్నకు కూలి డబ్బులు వచ్చాయి” అంది.

రాము అనుమానం లేకుండా బయలుదేరాడు.

కార్యక్రమం ఎంతో ఘనంగా జరిగింది. రాముకు పుస్తకాల సెట్, ప్రశంసాపత్రం, స్కాలర్‌షిప్ అందించారు.

ఆ రోజు అతని ఆనందానికి అవధులు లేకపోయాయి.

సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు.

ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే తల్లి కనిపించలేదు.

పక్కింటి అత్తను అడిగాడు.

“అమ్మ ఎక్కడ?”

ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,

“మీ అమ్మ పొలంలో ఉంది” అంది.

రాము పొలానికి వెళ్లాడు.

అక్కడ తన తల్లి కూలీలతో కలిసి పని చేస్తోంది.

“అమ్మా! నువ్వు ఇక్కడ ఎందుకు పని చేస్తున్నావు?” అని అడిగాడు.

తల్లి ఒక్కసారిగా తడబడింది.

“అదేమీ లేదు నాన్నా. ఇంటి పని అయిపోయింది కాబట్టి వచ్చాను” అంది.

అప్పుడే పక్కనే ఉన్న రైతు రాముతో అన్నాడు,

“నీ అమ్మ ఉదయం నుంచి ఇక్కడే కష్టపడుతోంది. నీ ప్రయాణ ఖర్చు కోసం నిన్న అదనంగా కూడా పని చేసింది.”

రాము ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు.

తల్లి వైపు చూశాడు.

“అమ్మా… నువ్వు నాకు అబద్ధం చెప్పావా?”

లక్ష్మి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“అవును నాన్నా. నువ్వు బాధపడతావేమోనని చెప్పలేదు. నీ చదువుకు అడ్డుగా డబ్బు సమస్య రావద్దని నేను పని చేశాను.”

రాము తల్లి చేతులను పట్టుకున్నాడు.

“అమ్మా, నీ చేతులు ఇలా ఎందుకు అయ్యాయి?”

పొలంలో రోజంతా పని చేయడంతో ఆమె చేతులకు చిన్న చిన్న గాయాలు ఉన్నాయి.

రాము కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయాడు.

“నువ్వు నా కోసం ఇంత కష్టపడుతున్నావని నాకు తెలియదు.”

తల్లి అతని తలపై చేయి వేసి,

“నువ్వు బాగా చదివి మంచి మనిషిగా ఎదగాలి. అంతే నాకు కావాల్సింది” అంది.

ఆ రోజు రాముకు ఒక గొప్ప విషయం అర్థమైంది.

తల్లిదండ్రుల ప్రేమకు కొలమానం డబ్బు కాదు. వారు తమ పిల్లల కోసం చేసే త్యాగమే వారి నిజమైన సంపద.

ఆ రోజు నుంచి రాము చదువును మరింత బాధ్యతగా తీసుకున్నాడు.

ఎప్పుడైనా చదవాలని అనిపించకపోతే, పొలంలో కష్టపడుతున్న తన తల్లి చేతులను గుర్తు చేసుకునేవాడు.

సంవత్సరాలు గడిచాయి.

రాము ఉన్నత చదువులు పూర్తి చేసి మంచి ఉద్యోగం సాధించాడు.

మొదటి జీతం తీసుకున్న రోజు నేరుగా ఇంటికి వెళ్లాడు.

తన తల్లి చేతిలో జీతం మొత్తం పెట్టి,

“అమ్మా, ఇది నా మొదటి జీతం. ఇందులో నీ కష్టం ఉంది. నువ్వు నాకు చేసిన త్యాగానికి ఇది సరిపోదు. కానీ నా జీవితాంతం నిన్ను సంతోషంగా చూసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాను” అన్నాడు.

లక్ష్మి కన్నీళ్లతో కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుంది.

“నాకు ఇంతకంటే పెద్ద బహుమతి ఏదీ అవసరం లేదు నాన్నా” అంది.

కథలోని నీతి

తల్లిదండ్రులు పిల్లల కోసం చేసే త్యాగాలను మనం చిన్నవిగా చూడకూడదు. వారి కష్టం మన విజయానికి పునాది.

జీవితంలో ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా, మన కోసం మొదట కష్టపడిన తల్లిదండ్రులను ఎప్పటికీ మర్చిపోకూడదు.

“మన విజయానికి కనిపించని వెనుక కథ చాలా సార్లు తల్లిదండ్రుల త్యాగమే.”

https://nityavidyardhi.in/mauryan-art-architecture-ashoka-pillars-mcqs-telugu/: అమ్మ చెప్పిన అబద్ధం